The Religious bear

           Good day everyone! How are you? Did you brush your teeth, made your hair and your face and all the rest of the morning needs? Since you are all good boys and girls, I am sure you did.

Let's talk a bit about needs. Hold on, we are not going to start a long conversation regarding Maslow hierarchy of needs, but just a small chat in attempt to penetrate and understand the nature of our need. Believe me, this will be shorter than it looks..... Just follow the story:

Once, there was a hunter who went to the woods for hunting.  At the time he was searching the hills, a bear appeared just in front of him. The hunter start running as fast as he can, while the bear was chasing him all the time.

At the end, he reached a cliff and a dead end. Faced with the helpless situation, and knowing what comes next, the hunter kneeled and start yelling towards the sky. “Lord, please hear me and give this bear some religion. When the bear was just few steps away from him, the sky got dark and strong luminescence appeared in the air. The bear was confused and just looking around.

                Suddenly, the bear also looked up and said: “Lord, thank you for the lunch I am about to 

receive!”

         I prefer to believe that we all get the point. From the moment we open our eyes from bed, until the moment we go back to bad - we all have needs and we do what is in our power to satisfy them. But please try to remember that we are not the only one who function in this world. We are not the only ones that have to spend 1 hour in the bathroom to get beautified for work or going out. We are not the only ones that are hungry, and inpatient in the cue of people in the local restaurant, there are other people with the same need as ours. Try to keep that little spark always whenever you are, and allow her to move the muscles around your leaps into a wide smile... Smiling to the others, smiling to your self. Do that when everyone else is doing the opposite. It takes only this much and you are already different from anyone else, you are managing to stand out of the crowd.  Isn't this another daily need everyone of us has every day?

*              *              *              *

Религиозната мечка

Добар ден на сите! Како сте денес? Ги измивте забите, ја средивте косата, лицето и сите останати утрински потреби? Бидејќи сите Вие сте добри момци и девојки, сигурен сум дека веќе го направивте тоа. 

Да позборуваме малку за потреби. Почекајте, не планирам да започнам широк разговор околу Масловата теорија за потребите, туку само еден мал разговор со цел да навлеземе и ја разбереме природата на нашите потреби.  верувајте ми, ова ќе биде пократко отколку што изгледа. Проследете ја следнава приказна:

                Тргнал еден ловец во шумата во потрага по дивеч. Додека трагаше по ридовите, налета на една огромна мечка која почна да го брка. Ловецот почна да бега колку што го држеа нозете, додека мечката цело време беше зад него.

На крај налета на една стрмна карпа од која немаше каде понатаму. Соочен со безизлезната состојба, и во сознание за она што следува, ловецот клекна на колена и почна да извикува кон небото: “Господе те молам дај и на ова мечка некаква религија. Кога мечката беше на само неколку чекори од него, одеднаш небото се затемни, и силна светлина се појави во воздухот околу нив. Мечката отпрво гледаше збунето наоколу...

Одеднаш, и таа погледна нагоре и рече: “Господе, ти благодарам за ручекот кој само што не сум го добилa!

           Сакам да верувам дека сите ние ја сфативме поентата на претходново. Од моментот кога ќе ги отворите очите во креветот, се до моментот кога одиме во кревет - постојано имаме потреби и правиме се што е во наша моќ за да ги задоволиме. Но обидете се да се сетите дека ние не сме единствените кои функционираат во овој свет. Не сме единствените кои мораме да поминеме 1 час во бањата за да се подготвиме за работа или за излегување. Не сме единствените кои што сме се гладни и нетрпеливи во колоната луѓе, туку постојат и други со исти потреби како нашите. Обидете се да се сетите на оваа мала искра каде и да сте, и дозволете и да ги раздвижи ситните мускули околу вашите усни во една широка насмевка. Насмевнете се на другите, насмевнете се на самите себеси. Направете го тоа кога сите останати го прават спротивното. Потребно е само толку малку и веќе сте различни од другите, се издвојувате од толпата. Нели тоа е уште една потреба која сите ние ја чувствуваме секој ден?

Read more >>

The Trials of a Teacup

We are all children of God and it is not up to us to judge if someone amongst us deserves that privilege or not. As his children we are placed on a path that some people perceive it as lifelong suffering and plight and others perceive it as a way to purification and enlightenment...

As of my self, I prefer to be somewhere in the middle - urban person with sense of humor who will strive to become a better person, person who will be here when his people and friend ask for him, person who will at least be optimist enough to be able to laugh at himself during difficult times. Forgive me Buddha, but I thing I have found a shorter way to enlightenment :)

But lets try to make a simple insight into what we call suffering and unbearable sorrow... Hope you will like this story....

The Trials of a Teacup

        You see, I haven’t always been a teacup. There was a time in my life when I was just a lump of clay. Then my Master took me and began to pat and mold and shape me. It was very painful and I begged Him to stop, but He only smiled and said, “Not yet!”

         Then He placed me on a spinning wheel and I went ‘round and ‘round. I got so sick I thought I wasn’t going to make it, but then He finally let me off. Just as I thought I was going to be all right, my Master put me in an oven. I’ve never understood why He wanted to burn me; I yelled and begged for Him to stop, to let me out. I could see dimly through the glass in the oven door, but He only smiled, shook His head and said, “Not yet!”

          Finally He came and took me out. “Oh, that sure feels better,” I said to myself. Then all of the sudden, my Master picked me up and started sanding and brushing me. Then He took a paintbrush and started painting colors all over me. The fumes were so strong I thought I was going to pass out. I pleaded with Him to stop, but He continued to smile and said, “Not yet!”

         Then He placed me in another oven. This one was twice as hot as the first. I knew that I would suffocate. I begged, I pleaded, I cried, but He still only smiled and said,”Not yet!”

         I began to feel there was no hope. I would never make it. I couldn’t take any more. It was all over for me. I decided to give it all up. Then the door swung open and Master said, “Now!”

         He lifted me up and He placed me on a shelf to rest. Later He came to me with a mirror and told me to look. As I looked at myself, I could not believe my eyes. I said, “Oh my, what a beautiful teacup.”

         Then the Master explained: “I want you to understand that I knew it hurt when I patted and molded you. I knew the spinning wheel made you sick. But if I had left you alone, you would have dried up and always have been just a lump of clay. You would not have had any personality in your life.

       “I knew it was hot when I put you in the first oven, but if I hadn’t, you would just have crumbled.

        “I knew it really bothered you to be brushed and painted, but if I hadn’t, you would not have had any color in your life.

        “Oh, how I knew the second oven was hard for you! But you see, if I had not put you there, you would not have been able to stand the pressures of life. Your strength would not have lasted, so you would not have survived for very long .

        “So you see, when you thought it was all so very hard, I still had you in My care. I knew all along what you would be today. I had the finished product in mind from the day I first touched you!”

  

*                 *                *                   *

Приказната за филџанот

Сите ние сме деца на Бог, и не сме ние тие што решаваат дали некој го заслужува тој епитет или не.  Како негови деца, честопати секој од нас е поставен на една патека која некои ја перцепираат како доживотно страдање и мака, а некои ја перцепираат како начин за прочистување и просветлување.

Кога станува збор за мене самиот, преферирам да бидам некаде во средината – урбана личност со смисла за хумор која се бори да стане подобар човек, личност која ќе биде тука во во моментот кога ќе им биде потребна на неговите пријатели, личност која ако не повеќе, ќе биде способна да се насмее самиот на себе во тешки времиња. Прости ми Буда, но мислам дека најдов пократок пат до просветлување.

Но ајде да се обидеме да навлеземе во суштината на она што го нарекуваме страдање и неподнослива мака.  Се надевам дека ќе ви се допадне следнава приказна...

Знаете, не бев отсекогаш филџан. Во еден одамнешен период од мојот живот, бев само една грутка глина. Тогаш мојот господар  ме зеде и започна да ме обликува. Тоа беше многу болно, и јас го молев да престане, но тој само се насмевна и рече: Сеуште не!

Тогаш Тој ме постави на тркало кое се врти, и јас се вртев цело време. Притоа толку му се згади што помислив дека не можам да издржам повеќе, но тогаш конечно ме тргна од него. Само што помислив дека се е готово, мојот Господар ме стави во печка. Не можев да разберам зошто Тој сакаше да горам. Врескав, и Го молев да престане, да ме пушти надвор. Можев да погледнам надвор преку стаклото на рерната, но Тој само се насмевна, одмавна со главата и рече: Сеуште не.

Конечно Тој дојде и ме извади надвор. “Ова е веќе подобро” си реков самиот на себе. Но тогаш ненадејно Господарот ме зеде и почна да ме посипува со песок и да ме струга. Понатаму, ја зеде четката и почна да ме бојадисува со секакви бои.  Мирисот беше толку силен што мислев дека ќе се онесвестам. Го преколнував да престане, но тој продолжи да се смее и рече: Сеуште не!”

Одненадеш Господарот ме стави во друга рерна која беше двапати пожешка од првата. Знаев дека ќе се задушам. Го молев, го преколнував, плачев, но тој само се насмевна и рече: “Сеуште не!”

Почнав да се чувствувам безнадежно. Никогаш нема да успеам. Не можам да издржам повеќе. Решив целосно да се предадам. Тогаш вратата се отвори и Господарот рече: “СЕГА!”

Ме подигна и ме стави на полицата да се одморам. Подоцна дојде со огледало и ми рече да погледнам. Како што гледав, не можев да им поверувам на сопствените очи... Си реков: “Леле колку убав филџан!”

Тогаш Господарот ми објасни: “Сакам да разбереш дека знаев дека боли кога те обликував и притискав. Знаев дека тркалото ти предизвикува гадење. Но ако те оставев сам, би се исушил и секогаш би бил само грутка глина. Немаше да постои особеност во твојот живот.

Знаев дека беше жешко кога те ставив во првата рерна, но ако не го направев тоа ќе се изронеше.

Знаев дека ти беше болно додека те стругав и бојосував но ако не го направев тоа, немаше да постојат боите во твојот живот.

Оф и тоа како знаев дека втората рерна беше прежешка за тебе! Но ако не те ставев таму, немаше да можеш да ги издржиш притисоците на животот. Твојата сила немаше да трае долго, па затоа и немаше да преживееш долго.

Како што гледаш, кога мислеше дека се е толку тешко, Јас сеуште те имав под своја грижа. Отсекогаш знаев што ќе станеш денеска. Јас го имав замислено готовиот производ уште од денот кога прв пат де допрев...

Read more >>

God’s punishment or Human’s punishment!?

One of authors I especially appreciate once said: “It is easiest to write when you are sad”. That is the time when you are usually with no one around you, when even the ones you consider the closest can not see the hand you are spreading towards them, someone or something.  If you say that you always have the right person to listen you every time you need to spill something from the deepness of your souls, than, believe me you are happy.

But there are many of us who beside the fact that they can easily relief their soul by just calling or talking to the suitable person, they just don’t do that. They know that the other person also feels the same way like them, and waits for them to call first, but they don’t do that. They choose to ignore all the famous authors, writers who are considered to know the life very well because they have experienced most of the things and forms of pain, but at the same time they have managed to cope with them because they have been blessed with divine wisdom or have been touched by the hand of God. Those people keep advising us about the importance of small things, about spreading love, thinking positively, practice various subconscious techniques for self improvement and happiness, and few other statements and motivational quotes which most of us encounter in the motivational books and social media, posted my people that thing that they fully understand and implement them. Why beside all these proven wisdoms, why beside the fact that although we know that the other person is also waiting for our call, we chose not to call, we choose to suffer?

The answer of this – Pride. I am not talking for the pride of being successful, good, having good family, being patriotic Indian or Macedonian. I am talking about the pride that prevents us from forgiving, sharing and being happy again.  This human trait that seems to be working for us but most often works against us.  This trait that also seems to define us as unique creatures different from any other in the globe. Pride seems to stops us to make actions that make us happy, because last time, we were the ones that called the other person to talk, to share. And of course the other person was also delighted; he/she never said no, he/she was like us, waiting eagerly for our talk, for the chance to hug us again. We know that if we make the first move again, things will get sorted and the rays of happiness will rain again, and the world will be a better place, and we will be able to follow again the motivational quotes for mega living by world’s famous gurus and authors. But yet we don’t do that. We choose to be unhappy day by day, living with the knowledge that this can be easily stopped… How pathetic is that? We choose not to make the first move because last times we were the ones that did the first move.

Why do we choose to do that…For what? What do we want to protect? Do we want to protect our pedestal of pride, our dignity?  Is this why this is all about? But I have another big question. Why our Creator has given us this trait, this strivings for self punishments. Why He would us to punish ourselves and make ourselves blind to notice his glory and the blessings he is shedding upon us, by letting us suffer in such a small manner? Our religions say that we are created by the image of God. But is God really like us? Is He also proud as the same way as described above? He is probably not, because he is perfect, we have to know that he is perfect, it is undeniable. But yet, he has chosen to make us so imperfect. Like we weren’t sufficiently imperfect already. He has already given us other obstacles in life so that we develop, learn, succeed and become worthy of His love. But why He gave us this pathetic feature of our character that seems so useless, so small. How can we become worthy of His love by being proud. I am asking this because although this trait is so insignificant it is also very strong at the same time and it doesn’t just allow us to choose not to be proud. If we choose not to be proud, if we approach the other person again, things will get clarified, but then again, another worm will dig inside. We were the forgivers, we stepped our pride once again while the other person has kept his latitude. This is not the truth, because the other person also wants to continue with the blessing of knowing us again and to hug us without the need to know anything else. But again we are not happy. We protect our pride and we are unhappy. We forgive but again, we are not fully happy.

Funny thing, the paths of God, I once heard. God has placed us on the Earth to experience the life of material and imagination, of happiness and sorrow, in order to understand the real greatness of Love. But also he has decided to make us to be paradoxical, and to fight and resist the gifts that come directly from his hand. What is the essence of that? I sure hope I will manage to figure out before my way back. In meantime, I am waiting for You, my friend to make the first step this time…..

*            *             *            *

Божествена казна или човечка казна

Еден од авторите кој особено го ценам еднаш рече: “Најлесно е да пишуваш кога си тажен.” Тоа е време кога вообичаено нема никој околу тебе, кога ниту оние кои ги сметаш за најдраги не можат да ја видат раката која ја подаваш спрема нив, некого или нешто. Ако сте во можност да речете дека секогаш ја имате вистинската личност да Ве сослуша секогаш кога имате потреба да истурите нешто од Вашата душа, тогаш  верувајте ми, Вие сте среќни.

Но постојат многу од нас кои и покрај фактот дека можат лесно да си ја олеснат душата едноставно доколку се јават или разговараат со соодветната личност, тие не го прават тоа. Знаат дека другата личност се чувствува исто како нив и чекаат на нив да се јават први, но тие не го прават тоа. Тие избираат да ги игнорираат сите познати автори, писатели за кои се смета дека го познаваат животот доста добро, бидејќи ги искусиле повеќето нешта и форми на болка што ги искусуваме сите ние, и истовремено успеале да се справат со нив бидејќи биле благословени со божествена мудрост и биле допрени од раката на Бог.  Тие луѓе постојано не советуваат за важноста на малите нешта, ширењето на лубов, позитивно размислување, примена на разновидни потсвесни техники за самоподобрување и среќа, и уште некои други мотивациони филозофии и цитати кои повеќето од нас ги наоѓаат во книгите за самомотивација и низ социјалните медиуми постирани од луѓе кои мислат дека целосно ги разбираат и применуваат. Зошто и покрај фактот што знаеме дека другата личност исто така го очекува нашиот повик, ние избираме да не се јавиме, избираме да страдаме.

Одговор на ова – Гордост. Овде не станува збор за гордоста која произлегува од сопствениот успех, гордост поради тоа што сме добри личности, од добро семејство, гордост како патриотизам, како горди Индијци или Македонци. Зборувам за онаа гордост која не спречува да простуваме, споделуваме и да бидеме повторно среќни. Оваа човечка карактеристика која навидум работи во наша полза, но  во најголем број на случаи работи против нас.  Ова карактеристика која исто така нѐ дефинира како уникатни суштества различни од сите останати на планетата. Гордоста која како да не сопира да преземеме акции кои не прават среќни, бидејќи последниот пат, ние бевме тие кои ја побараа другата личност за разговор, за споделување, за решавање на проблемот. Се разбира, другата личност беше среќна поради тоа, тој/таа никогаш не рече Не, тој/таа беше како нас, чекајќи ја нетрпеливо шансата разговор со нас, за повторна прегратка. Знаеме дека доколку го направиме првиот чекор, работите ќе бидат решени и топлите зраци кои носат среќа со себе повторно ќе заврнат, и светот ќе биде подобро место, и сите ние ќе бидеме во состојба повторно да ги следиме мотивационите цитати за мега живеење од светски познатите гуруа и автори. Но сепак, не го правиме тоа.  Избираме да бидеме несреќни ден после ден, живеејќи со сознанието дека ова може да биде лесно прекинато. Колкy патетично е тоа? Избираме да не го направиме првиот чекор, бидејќи последниот пат ние бевме тие кои го направија тој прв чекор.

Зошто избираме да се однесуваме така? Што сакаме да заштитиме? Дали сакаме да го заштитиме сопствениот пиедестал, нашето достоинство? Дали се работи само за тоа? Но имам уште поголемо прашање... Зошто нашиот Создател ни ја даде ова особина, оваа склоност кон само казнување? Зошто Би сакал да се казнуваме самите себе на ваков начин,  да бидеме слепи и неспособни да ја забележиме Неговата слава и благословите кои ги истура врз нас, оставајќи не да страдаме на ваков низок начин? Нашите религиозни учења велат дека сите ние сме создадени според сликата на Бог, дека ние сме негови копии. Но дали Бог е навистина како нас? Дали и Тој е истотака горделив како нас? Најверојатно не, бидејќи Тој е совршен, и сите ние мораме да знаеме и признаеме дека е совршен, тоа е неминовен фактор. Но сепак, одбра да нѐ создаде толку несовршени.  Како да не бевме доволно несовршени и без тоа. Нели веќе ни даде други пречки во животот со кои треба да се справуваме преку кои ќе се развиваме, учиме, успееме и станеме вредни за Неговата лубов? Зошто тогаш не создаде со ваква патетична особина на нашите души која изгледа толку бескорисна, толку ситна и грда. Како би можеле да станеме достојни за неговата лубов ако бидеме горди? Го поставувам ова прашање бидејќи и покрај тоа што оваа особина изгледа толку безначајна, истовремено е и многу силна и не ни дозволува тукутака да избереме да не бидеме горди. Ако избереме да не бидеме горди,  ако повторно бидеме првите кои пристапуваат кон другата личност, нештата ќе бидат разјаснети, но тогаш друг црв ќе започне да копа внатре. Ние бевме тие што простија, ние по втор пат стапнавме на нашата гордост, додека другата личност си остана на своето ниво. Ова секако не е вистина, бидејќи другата личност исто така сака да продолжи да го ужива благословот од нашето познанство и повторно да не прегрне, без да има потреба да праша и знае нешто друго.  Но повторно, не сме среќни. Си ја штитиме гордоста и не сме среќни. Опростуваме, но повторно не сме целосно среќни.

“Чудна работа, овие патиштата Господови”, еднаш слушнав. Бог не стави на Земјата да го искусиме светот на материјалното и имагинарното, на среќата и тагата, за да ја разбереме вистинската големина на љубовта. Но исто така реши и да не направи парадоксални и да се бориме и одрекуваме од даровите кои доаѓаат директно од Неговата рака. Која е суштината на тоа? Искрено се надевам дека ќе успеам да го разберам тоа пред да се вратам назад.  Во меѓувреме, те чекам тебе Пријателе овој пат прв да го направиш првиот чекор.

Read more >>

World, my son starts school today!

World, take my child by the hand--he starts school today!

       It is all going to be strange and new to him for a while, and I wish you would sort of treat
him gently. You see, up to now, he has been king of the roost. He has been the boss of
the backyard. I have always been around to repair his wounds, and I have always been
handy to soothe his feelings.


       But now things are going to be different. This morning he is going to walk down the front
steps, wave his hand, and start on a great adventure that probably will include wars and
tragedy and sorrow.


      To live in this world will require faith and love and courage. So, World, I wish you would
sort of take him by his young hand and teach him the things he will have to know. Teach
him-but gently, if you can.


      He will have to learn, I know, that all people are not just that all men and women are not
true. Teach him that for every scoundrel, there is a hero; that for every enemy, there is a
friend. Let him learn early that the bullies are the easiest people to lick.


        Teach him the wonder of books. Give him quiet time to ponder the eternal mystery of
birds in the sky, bees in the sun, and flowers on a green hill. Teach him that it is far more
honorable to fail than to cheat. Teach him to have faith in his own ideas, even if everyone
tells him they are wrong.


        Try to give my son the strength not to follow the crowd when everyone else is getting on
the bandwagon. Teach him to listen to others, but to filter all he hears on a screen of truth
and to take only the good that comes through.


         Teach him never to put a price tag on his heart and soul. Teach him to close his ears on
the howling mob-and to stand and fight if he thinks he is right. Teach him gently, World,
but do not coddle him, because only the test of fire makes fine steel.
This is a big order, World, but see what you can do. He is such a nice son.

Signed, 
Abraham Lincoln

*              *               *              *

СВЕТУ, МОЈОТ СИН ПОЧНУВА СО УЧИЛИШТЕ ОД ДЕНЕС!

Свету, земи го моето дете за рака. Тој почнува со училиште од денес!

          Сѐ ќе биде чудно и ново за него на почетокот, и јас би сакал да се однесуваш нежно со него. Знаеш, тој отсекогаш беше крал на кокошарниците, секогаш беше шеф на дворот. Јас секогаш бев тука да му ги лекувам раните, и отсекогаш бев практичен во смирувањето на неговите чувства.

Но отсега, работите ќе бидат поинакви. Ова утро тој ќе ги прави напред чекорите кон вратата, ќе ми мавне со раката и ќе почне со голема авантура, која веројатно ќе вклучи војни, трагедии и тага.

За да живее во овој свет, ќе му биде потребно верба, лубов и храброст. Затоа Свету, на некој начин, посакувам да се грижиш за него и да ги научиш на работите кои треба да ги знаеме. Научи го но нежно – ако можеш.

Тој ќе треба да научи дека сите луѓе не се тукутака, дека сите мажи и жени не се вистинити. Научи го дека за секој никаквец постои херој, дека за секој непријател постои пријател. Обиди се рано да го научиш дека насилниците се најлесните луѓе за лижење.

Научи го на чудото на книгите. Дај му време на тишина да навлезе во вековната мистерија на птиците на небото, пчелите на сонцето, и цвеќињата на зелената ливада. Научи го дека е далеку подобро да доживее неуспех, отколку да мами. Научи го да има верба во сопствените идеи дури и ако сите му велат дека се погрешни.

Свету! Обиди се да му дадеш сила на мојот син, да не ја следи толпата кога сите други се качуваат на возот. Научи го да ги слуша другите но да го филтрира сето тоа што го слуша низ екран на вистината и да го прифаќа само она доброто кое се пробива низ него.

Научи го никогаш да не си става ценовна ознака на неговото срце и душа. Научи го да ги затвори ушите пред гласната мрморлива публика и да стане и да се бори за тоа што мисли дека е исправно. Научи го нежно но не го оладувај, бидејќи само тестот во оган го прави квалитетниот челик

       Ова е голема наредба Свету, но види самиот што можеш да направиш. Тој е толку добар син.”

Потпис:

Абрахам Линколн

Read more >>

Beware of half truth

      I believe that many of you will agree with me about my opinion that although God has given us and blessed us with  plenty beautiful things to see and experience, still the most fascinating creation by which we are surrounded every day is the human itself with his limitless potentials and imperfections. Communicating and building relationships with people is only half of the fun...


     I also believe that within this process most of you were involved in some manipulative games aiming to achieve a certain goal for the person that initiated them... They exist, and there are so many of them giving us the illusion that we are enjoying new enlightening relationship with our new friend or lover, but in fact we are just trapped in single minded manipulation, half truths... This story will make things more clear:

  There was a sailor who worked on the same boat for three years. One night he got drunk.

This was the first time it ever happened. The captain recorded it in the log, "The sailor

was drunk tonight." The sailor read it, and he knew this comment would affect his career,

so he went to the captain, apologized and asked the captain to add that it only happened

once in three years which was the complete truth. The captain refused and said, "What I

have written in the log is the truth."

The next day it was the sailor's turn to fill in the log. He wrote, "The captain was sober

tonight." The captain read the comment and asked the sailor to change or add to it

explaining the complete truth because this implied that the captain was drunk every other

night. The sailor told the captain that what he had written in the log was the truth.

You can Win  - Shiv Kiera

Sometimes, what we thing is our truth can only be misinterpretation of another person's action caused by our limited understanding and perception... Do not allow your self to get caught by this trap. Each person in unique and wonderful, only give him a chance and turn your judgement system in "On Hold" mode... Who knows, perhaps you will get surprised by the results once you turn it on again. This also means that we should "body build" our censors so that we won't get caught in half truths created by people we thing we know well.


           Have а nice day. You owe that to your self!

*          *               *         *

Пазете се од полувистини

Верувам дека многумина од Вас би се согласиле со моето мислење дека иако Бог ни подари и не благослови со многу убави нешта и искуства, сепак, најфасцинантната креација со која сме опкружени секој дневно е самиот човек, со неговиот неограничен потенцијал и несовршеност. Комуникацијата и градењето односи со луѓето е само половина од забавата.

Исто така, претпоставувам дека во текот на тој процес, повеќето од нас некогаш во животот беа вмешани во извесни манипулативни игри чија главна цел би била да се постигне одредена цел за лицето кое ги иницира тие шаблони. Тие постојат, и ги има во голем број, оставајќи не во илузија дека уживаме во прекрасна и просветлувачка врска со нашиот нов пријател или лубовник, но всушност сме фатени во едноумна манипулација, полувистина. Оваа приказна ќе ги направи работите појасни:

“Еднаш имаше еден морнар кој работеше на истиот брод последниве 3 години. Една вечер се опијани. Тоа всушност му беше прв пат некогаш да биде пијан. Капетанот на бродот го забележал тоа и го регистрира во бродскиот дневник: Морнарот беше пијан минатата вечер.

            Наредното утро морнарот го прочита коментарот и знаеше дека овој коментар би му наштетил на неговата кариера, па затоа отиде кај капетанот, му се извини и му рече дека ова му се случило само еднаш во последниве 3 години и дека тоа е целосната вистина на овој коментар. Капетанот ја одби неговата молба со образложение: Ова што го напишав во дневникот е чиста вистина.

            Наредниот ден беше ред на морнарот да го пополни дневникот за изминатиот ден. Тој напиша: Капетанот беше трезен минатата вечер. Капетанот го прочита тоа и му рече на морнарот да го промени или додаде некакво појаснување, бидејќи онака како што звучи коментарот во моментот, изгледа како да морнарот беше пијан секоја друга вечер. Морнарот му рече на капетанот: Она што го напишав е чиста вистина.”

“You can win” – Shiv Kiera

 Понекогаш она што ние мислиме дека е вистина, би можело да биде само погрешна интерпретација на нечија акција или однесување, предизвикано од нашите ограничени верувања и перцепции. Не си дозволувајте самите себеси да бидете фатени во оваа замка. Секоја личност е единствена, дадете и шанса и вклучете го вашиот систем на предрасуди во “On Hold” режим. Од каде да знаеме, можеби ќе бидеме изненадени од резултатите кога ќе го реактивираме повторно. Но ова секако не значи дека не треба да ги “билдаме” нашите сензори, со цел да не бидеме фатени во полувистини од луѓе кои мислиме дека ги познаваме доволно добро.

Имајте пријатен ден... Тоа си го должите самите на себе!

Read more >>

The awakening call

There is a universal rule which has been transferred to all of us, and which intentionally or non intentionally we refuse to understand it, at least until there is the right time or place for that. The rule refers to the fact that if we want to understand whether our attitudes and stereotypes are right or not, we sometimes have to get away from our comfort zone on which we are all used to and which we constantly bombard with our judgments and live the consequences that arise because of those judgments, not only us but also the hundreds other people in our network of contacts. Within this chaotic web of judgments and consequences, action and reaction, it is very often difficult to differentiate the right from the wrong. This topic has been discussed by many wise mans and intellectuals and it is still not completely resolved, and therefore it also not my purpose to achieve that here.  Here, as every young person who feels that he poses the energy to change the world and who feels suitable to utilize the benefits from the acquired individual and collective wisdom, I want to raise a question which in the last  few years seems to be neglected and lost.

There are 9 months since my arrival in India, in the ancient cradle of Asian civilization, the land which even left Alexander the Great’s mouth widely opened, who was finally forced to terminate his conquering vision which had been feeding his heart with fire and bravery. As every other stranger in another county, I too was interested to find out what do locals know about Macedonia and how they perceive it. The responses I received were not that unexpected, but they inspired me to think about other topic too.

Regarding the question: “Do you know where is Macedonia located and what have you heard about Macedonia so far?” I got the following answers: 

                •        Macedonia? Is this a country in Africa?

                •        Is it in New Caledonia?

                •        Is it a city in South America?

                •        Is it a city in Mexico?

                •        Is it a part of Greece?

I believe that the latter will arouse even more the passions that my fellow Macedonians feel for Greece, regarding the problem we are facing with Greece about our constitutional name. So far, we can easily say that Macedonia geographically and economically is a small and insignificant country, and therefore the local mass of intellectuals is not strongly aware about Macedonia. This is also the case with many other small countries and states.

          What really surprised me is that every Indian I know things that Alexander the Great is a Greek emperor and that every Indian knows about the blessed Mother Teresa, but again no one knows that she originates from Macedonia. I had the opportunity to ask this question to a few adult Indian that come from Calcutta, the city where mother Teresa is considered as a local divinity because of her work in that place. Again no one of them was aware that Mother Teresa originates from Macedonia.

       Since then, I constantly ask my self the following questions. What if, for example, Mother Teresa was from another country? Is the awareness for her origin could have been greater if she didn’t originate from Macedonia?

        I thing that the answer of this question should first be searched in ourself as Macedonians. As I am used to, every morning, a part of my workplace routine is checking some of the Macedonian online media for news about recent occurrences in my suffering Macedonia. These days there are a lot of news about the crisis in Greece and the anarchy in Athens. While reading the articles, I was able to notice the following readers comments under almost every related article:

•        Burn Greece, Burn!

•        Burn in Hell, Greece!

•        Death for Greeks!

•        Greeks deserve that !

So, my dear fellows Macedonians, I have something to tell you! Greece can completely burn and disappear, but anyway, almost every person in the globe will know about Greece, based either on historical or recent insights, but almost 1/3 of the world population is unaware about the existence of Macedonia. Didn’t we were the greatens ancient empire? Didn’t we had the greatest conqueror and war strategist the world have ever seen? Before you say that the present anonymity of Macedonia is a consequence of the long and painful assimilation tortures Macedonia had been involved into during history, think again. Significant part of the world knew about Macedonia 100 years ago at the time of Thessalonian assassinates. Almost everyone has known about Macedonia just 50 years ago, when Macedonia was one of the few nations that first rebelled against the fascism in Europe. 

Additionally, you can say – modern society, technology era, people change, societies degrade, the cultural ambassadors spread over the world loose every kind of interest about their own countries except personal financial interests. This is certainly true,  but this could be a proper excuse for the multimillion USA, with massive population and technological innovation that have changed the value system of the American citizens from the core. This would not be sufficient excuse for our situation with only 2 million inhabitants and 26.000 km/sq surface. 

Then what is the reason, where is the ancient fame and glory of the Macedonia people, why besides the facts mentioned in the previous paragraph, today in the 21st century, only a small portion of the world know about us?

This is certainly not a question that can be answered only by one person with one inner system of values. What we can do is to look deep inside us, to look for the spark that was left to us by our glorious ancestors and which is on the edge of disappearing. As I said, we can poison ourselves with comments and hate against Greece all the time, but again, we will only further sink into the shadow of anonymity, consuming the poison that we alone have generated, because it won’t go anywhere apart from staying with us. We will further be victims of political and cultural assimilators, we will be disrespected by the European forces which will cast their eye with restrain and indifference upon us. 

What we must do is to raise from the ashes that was mainly created by ourselves, to look for the ancient luminescence of the Macedonian human, to improve our cultural ambassadors spiritually, to promote something more than hate and low sarcasm which only cause disgust at Europe and the world towards us. Assimilators and conquerors are strong because they only attack the weak and the lost ones. We were victimized by numerous injustices during the history and some of them are still repeating, but again like for everything else, we have a choice – to be a small numbered nation but with rich values and deep wisdom that flows from unflagging ancient wellspring, people that the world won’t have another choice than respecting us. 

I won’t mention the second option of the choice because it is dark, obsessive and many amongst us have already chosen that one.  My choice no matter the right one or not will not be enough if it is not also your choice, the choice of my fellow Macedonians.  

As I said in the beginning, it is just enough to step aside and to allow to be influenced of people with different wisdom and experience from yours. Regarding all this I mind sound like an apprentice of some Indian guru from the bestsellers of Paulo Koelho and Robin Sharma. However the greatest reason for the rooted change of my values would be the striving to keep my mind opened, to keep the glass half empty. Without a piece of doubt, I can say that Indian people with their spirituality as a part of their personality can greatly make this kind of human effort much easier. However, this will be a story for another time.

*            *             *             *

Nie protiv nas

Постои едно универзално правило кое ни е пренесено на сите нас и кое свесно или несвесно одбиваме да го разбереме барем се додека не дојде вистинското време или место за тоа. Правилото се однесува на тоа дека доколку сакаме да ја разбереме исправноста на нашите ставови и расудувања, понекогаш, потребно е да се оддалечиме од зоната на комфор на која сме навикнати и која непрекинато ја бомбардираме со нашите расудувања но и со последиците кои произлегуваат од Ваквите расудувања, не само самите ние туку и стотиците други контакти во нашата мрежа на контакти. Во ваквиот хаотичен сплет на расудувања и последици, акција и реакција, честопати е тешко да се разликува исправното од погрешното. На оваа тема разговарале бројни учени луѓе со поголема мудрост од мојата и сеуште не е целосно разрешена, па сигурно не е ниту моја цел да го направам тоа. Овде, како и секој млад човек кој чувствува дека поседува енергија да го промени светот и кога се чувствува подобен да и искористи придобивките од индивидуалната но и колективната мудрост, сакам да покренам едно прашање кое во последниве години изгледа запоставено и изгубено.

Веќе 9 месеци се наоѓам во Индија, во античката колевка на Азиската цивилизација, земјата која дури и смелиот Александар Македонски го оставила со подзината уста и принуден конечно да ја прекине освојувачката визија која го напојувала неговото срце со оган и смелост. Како и секој странец во туѓа земја, така и јас бев заинтересиран што и како овдешните луѓе ја перцепираат земјата од каде што доаѓам. Меѓутоа, одговорите кои ги добивав и кои не беа толку неочекувани, ме натераа да размислам за нешто друго. Како за почеток, на прашањето: “Знаете ли каде се наоѓа Македонија” ги добивав следниве одговори:

·         Македонија? Дали е тоа земја во Африка?

·         Се наоѓа во Јужна Каледонија?

·         Се наоѓа во Јужна Америка?

·         Дали е тоа град во Мексико?

·         Дали е дел од Грција?

·          

Верувам дека ова последново ќе ги распламти уште повеќе веќе разгорените страсти, имајќи го во предвид билатералниот проблем кој го имаме со Грција околу уставното име. Дотука, едноставно можеме да речеме дека Македонија географски и економски е мала и не толку значајна земја, и поради тоа овдешната интелектуална маса не знае за нашата земја, што е впрочем случај и со многу други мали држави. Но она што најмногу ме изненади е дека секој мисли дека Александар Македонски е Грчки император и дека секој Индиец знае за Блажената Мајка Тереза, но повторно, никој не знае дека потекнува од Македонија.

Имав прилика да го поставам ова прашање на неколку повозрасни луѓе по потекло од Калкута каде што Мајка Тереза се смета за своевидно локално божество поради нејзините социјални дела во овој Индиски град, но повторно никој од нив не знае дека Мајка Тереза потекнува од Македонија.

Од тогаш, постојано си го поставувам следново прашање: “Што ако на пример Мајка Тереза” потекнуваше од некоја друга мала држава? Дали свесноста за нејзиното потекло би била поголема доколку не потекнуваше од Македонија? Мислам дека одговорот на ова прашање треба да го побараме во сите нас самите. По обичај секое утро на работното место ги проверувам Македонските онлајн медиуми за да видам што се случува во мојата напатена Македонија. Веќе некое време беа зачестени  вестите околу случувањата во Грција, штрајкот и анархијата во Атина. Притоа, речиси под секоја статија од оваа проблематика, можев да забележам коментари од типот:

·         Срам за Грците

·         Така й треба на Грција

·         Нека Грција гори во пеколот..

Епа драги мои Македонски сограѓани, имам да Ви кажам нешто. Грција може да изгоре до темел, но сепак речиси секој ќе знае за Грција, но најмалку 1/3 од светот нема да знае за Македонија. Нели бевме најголемата античка империја? Нели го имавме најголемиот освојувач и стратег кого светот некогаш го има видено?

Пред да речете дека сегашната анонимност на Македонија се должи на долгите и мачни асимилаторски тортури низ кои беше растргнувана Македонија долги години во текот на историјата, размислете повторно. Голем дел од светот знаеше за Македонија пред 100 години во времето на солунските атентатори. Секој знаеше за Македонија само пред 50 години кога Македонија беше една од неколкуте Јужно европски земји кои први се кренаа против фашизмот во Европа.

Понатаму, би можеле да речете – модерно општество, технолошка ера, општествата се деградираат, културните амбасадори ширум светот немаат интерес за својата земја освен личен финансиски интерес и полека исчезнуваат. Ова секако е точно, но тоа би можело да биде изговор за мултимилионските САД со огромна популација и технолошки иновации кои од корен го сменија вредносниот систем на Американците. Ова не би можело да биде доволен изговор за нашата ситуација со само 2 милиони жители и 26 000 км² .

Тогаш, каде е причината, каде е античката слава и сјај на Македонскиот народ, зошто и покрај претходниве факти, само мал дел од светот знае за Македонија во 21 век?

Ова секако не е прашање кои може да биде одговорено само од едно лице со еден вредносен систем. Но она што можеме да го направиме е да погледнеме длабоко во нас, да ја побараме искрата која ни ја оставиле нашите славни предци и која денес е речиси на работ на гаснење. Како што реков, можеме постојано да се труеме со коментари и говор на омраза против Грција, но повторно само ќе тонеме во сенката на анонимноста, консумирајќи го отровот кои самите го генерираме, бидејќи тој нема да оди никаде туку ќе остане овде со нас.

Ќе продолжиме да бидеме жртви на политички и културни асимилатори, ќе бидеме непочитувани од Европските сили кои со воздржаност и презир ќе гледаат кон нас. Она што треба да го направиме е да се воздигнеме од пепелта која во голема мера самите ја генериравме, да го побараме античкиот сјај на Македонскиот човек, духовно да ги унапредиме и зголемиме нашите културни амбасадори ширум светот, да пропагираме нешто повеќе од омраза и ситен сарказам кои само предизвикуваат одвратност кај Европа и светот спрема нас. Асимилаторите и пропагаторите се силни бидејќи ги напаѓаат само слабите и изгубените. Бевме жртви на неправди кои во голема мера сеуште се повторуваат, но повторно, како и за се друго, и овде имаме избор. Да бидеме малуброен народ  но со богати вредности и длабока мудрост која тече од непресушен антички извор, народ кого светот нема да може а да не го почитува.

Втората опција е темна и опсесивна и многумина од нас веќе ја избраа. Мојот избор без оглед на тоа дали е вистинскиот или не, нема да биде доволен доколку тоа не биде и ваш избор, избор на моите Македонски сограѓани.

Како што реков на почетокот, доволно е само да се тргнете настрана и да дозволите да бидете под влијание на луѓе со поинаква мудрост и искуство од Вашето.  Според сево ова досега можеби звучам како ученик на некој Индиски гуру од книгите на Паоло Куелјо или Робин Шарма, но најголема причина за промена на моите вредности би можела да биде настојувањето да ја задржам чашата полупразна. Несомнено Индискиот народ со својата духовност знае како во голема мера да го олесни овој вид на човечки напор.

Read more >>