The story of the Masses and the Weirdos.

     Did you recently used the expression “Like in the good old times”. I believe that there is no such person across the globe that didn't felt a certain dose of melancholy and nostalgia for a past time. These times can be related to certain events and moments just few years ago, but some of them can be memories and sparks which we had never felt in our present life, but somehow we know about them and we know that in certain moment of our past life, they had become part of us.

Why do we choose to refer to these past times. Because these were times of kings and queens, legends, victories, myths, exclusiveness, originality, and a single vision of only one person that was able to change the course of history.

What is the difference between now and then?

Today if you say or try to be a king, you will be declared as weirdo in best circumstances. You will attract the reactions of millions for whom you have never even dreamed for coming into your life.

Who is calling you weirdo?

Only the masses – the mediocres.

What is common for the masses? The mass is represented by all the parts who decided to become part of the whole without examining its health, saying that when it comes to the Whole according to the principle of synergy, nothing should be reexamined, because as per the rule, the sum of the whole is always greater than the sum of the individual parts. They use this rule to consolate themselves for never being able to stand out and to impose it as argument against your weirdness.

How the masses appeared?

Here I will discover a secret. The masses didn't always exist. The masses didn't exist in the past, in the glorious history of humanity. If they did, the history would not be full with lessons, heroes, philosophers, with Socrates and Joan of Arc. You thing I am wrong? Can you remember today to a certain person who in the last 50 years managed to change the essence of how we see ourselves? This question refers to a person who based on his actions being and work of a lifetime manage to change a certain definition in our everyday living, such as definition of luck and whose name will always be sound in the history. There are few technology heroes who brought amazing inventions. But are we able to say that because of them the humanity lives in new level of self consciousness . If so, then where all the global problems in the 21 century come from?

Masses appear less than 100 years ago. You want a more precise timing? The masses appear at the beginning of the industrial revolution. During the industrial revolution, thanks to the technological development, huge production factories were opened. But those were also human production factories. They engaged hundreds of thousand of people based on the labor based production process. Beside thаt there was another feature that was typical for these processes. They were automated. The products which came out were identical. Automated processes required automated behavior with Zero deviation. In other words every participant in the process had to behave identical, and deviation was unwanted, there was no space for it. That was the only way for the process which was literally lying upon the hands of the thousands individuals to run smoothly and without interruption. Interruption was a word which was never even supposed to be mentioned in the presence of the new rulers , owners of these processes, the first masons.

Because identical behavior was required, schools and universities were created. Their goal was to educate the children, to teach them how to behave identically, to do things the same way, in order to be well prepared as future participants in these processes. Schools were the mouth which chew them so that the system will be ready to digest them easily later. But not only this. Those institutions taught children how to make the same judgments and logic, the same value system, but also to buy the products that were coming out of those processes, to buy what everyone else buys, to buy what is being advertised. Those institutions were industrial revolution's artifacts, their invention, with only one goal – to turn everyone into identical compliant dwarf which will dig the mine without making objections.

Do you think that this mission was successful? Of course it was – Until the last few years. What has happened lately? You happened. Weirdos as the masses use to call the different ones, appeared. They are individuals who belong to small tribes who instead fitting into the masses, in the whole, have decided to embrace their individuality. They are still rare and they are not hard to be identified and recognized. Unlike masses, they don't have to be clued to the tribe all the time, but instead they are mobile, they go where no one has reached before, challenge what was never challenged before. They often do it alone, but beside this they are strong because the syndrome parasitism of being addicted to the Whole was never central part of them. Weirdos came out in different forms -writers, artists, clowns, scientists businessmen. For our luck, their number constantly increases. They challenge, diagnose and cure, and they ask you a question

Which side are you going to pick?

Regarding of your choice, please make sure that you won't choose to remain neutral. Neutrality automatically puts you in a certain side, but unlike the conscious choice, neutrality puts you in that side only as mechanical part,without your dignity and identity. Watch out during your neutrality.

Have a light day.

* * *

Приказна за Масите и чудаците

Дали неодамна го употребивте изразот „Како во старите добри времиња.“ Верувам дека не постои личност ширум светот кој не почувствувал одредена доза на меланхолија и носталгија за некои одамнешни времиња. Тие времиња можат да бидат поврзани со одредени настани и моменти од пред само неколку години, но истите можеме да ги чувствуваме и како сеќањавања и искри кои никогаш ги немаме доживеано во нашиот живот, но некако знаеме за нив и чувствуваме дека во одреден момент од нашите претходни животи станале дел од нас.

Зошто одбираме да се навраќаме и сеќаваме на тие дамнешни времиња. Поради тоа што тоа беа времиња на кралеви и кралици, легенди, победи, митови, есклузивност, оригиналност и поединечна визија на еден човек која успеваше да го смени текот на историјата.

Што е разликата меѓу тогаш и денес?

Денес доколку речете дека сте крал, ќе бидете прогласени за чудак во најдобар случај. Ќе ги навлечете на Вас реакциите на милиони за кои никогаш не претпоставувавте дека можат да се јават во Вашиот живот во било кој момент.

Кои се тие што Ве нарекуваат чудак?

Тоа се масите - медиокритетите

Што ги карактеризира масите? Тоа се сите оние делови кои решиле да бидат дел од целината без да го преиспитаат здравјето на истата, велејќи дека кога станува збор за целина врз основа на принципот на синергија ништо не треба да се преиспитува бидејќи по автоматизам, збирот на целината е поголем од збирот на нејзините поединечни делови. Тие го користат тоa правило за да се тешат самите себеси и да го наметнат како аргумент против Вашата чудност. Тие не сакаат да ве тргнат од целината. Наместо тоа сакаат целосно да ја уништат Вашата чудност. За нив Вие сте вирус чијшто развиток никако не смее да биде оставен на случајноста бидејќи може да ја инфицира целината. Доколку Вие сте единствената точка што лежи надвор од трендот на графиконот, Вие сте опасни и покрај тоа што сте само една, бидејќи сите други точки почнуваат да се прашуваат за Вас.

Како се појавија масите?

Овде ќе Ви откријам една тајна. Масите не постоеа одсекогаш. Масите ги немаше во минататото, во славната човекова историја. Ако постоеа, немаше историјата денес да зборува за херои, филозофи, за Сократ и Јованка Орлеанка. Мислите дека не сум во право? Дали денес можете да се сетите на одредена личност која во последните 50 години успеа да го смени начинот на кој се гледаме самите себеси? Ова се однесува на личност која со своите акции битие и дело, успеа засекогаш да смени одредена дефиниција во нашето секојдневие, како на пример дефиницијата за среќа. Постојат повеќе технолошки херои кои донесоа неверојатни изуми. Но дали поради нив можеме да речеме дека човештвото живее во ново спознание. Ако да, од каде тогаш сите проблеми на 21 век. Очигледно технологијата ни даде само поинаква школка, без да ја унапреди суштината.

Масите се појавија пред помалку од 100 години. Сакате поточен временски период? Тоа би можело да биде почетокот на индустриската револуција. Во тоа време благодарение на технолошкиот напредок беа отворени огромни производствени фабрики. Но тоа беа и фабрики за производство на луѓе. Тие вработуваа стотици илјади луѓе врз основа на трудово интензивниот производен процес. Но освен ова постои и уште една друга карактеристика на тој период – Автоматизираноста. Процесите беа автоматизирани, производите кои се произведуваа беа исти. Автоматизираните процеси бараа автоматизирано однесување, без никакви девијации. Со други зборови, сите учесници во процесот мораа да се однесуваат исто, а девијацијата е непожелна и за неа немаше место Само така процесот кој буквално лежеше на рацете на илјадниците работници можеше да тече течно и без прекини. А прекин беше збор кој никогаш дури и не требаше да се спомене во присуство на новите владетели, сопственици на производните процеси, првите масони.

Поради тоа што се бараше исто однесување од секој поединец, почнаа да се градат училишта, универзитети и други образовни институции. Нивна цел беше да ги учат децата да бидат исти.Ги учеа според утврдената програма, ги учеа на истите работи ги учеа да ги прават работите на ист начин, со цел да бидат добро подготвени како идни вработени во тие производни процеси. Нивна цел беше да ги соџвакаат додека се млади, со цел системот подоцна полесно да ги сфари. Но не само тоа. Институциите ги учеа децата и како да расудуваат исто, истиот вредносен систем, но и да ги купуваат истите производи кои потекнуваат од тие технолошки процеси, да го купуваат истото што го купуваат и другите, да го купуваат она што се рекламира. Тие инситуции беа чист производен артефакт, изум на индустриската револуција чија цел беше да ги претворат сите во еднородни послушни џуџуња кои ќе копаат во рудникот без приговор.

Дали мислите дека ова мисија беше успешна? Секако дека беше – се до последните неколку години. Што се случува во последно време? Се појавивте Вие. Се појавија чудаците како што масите претпочитаат да ја нарекуваат различноста. Тоа се индивидуалци кои им припаѓаат на мали племиња, кои наместо да се обидат да се вклопат во масата, во целината, тие решија да ја прегрнат својата индивидуалност. Тие се сеуште ретки и не е тешко да се идентификуваат и препознаат. За разлика од масите, тие немаат потреба постојано да бидат прилепени до племето, туку се мобилни, одат таму каде што никој нема стигнато, го предизвикуваат тоа што никогаш не беше предизвикувано. Тоа го прават најчесто сами, но и покрај тоа тие се силни, бидејќи синдромот на паразитизам, на зависност од целината никогаш не беше централен дел од нив. Чудаците се јавија во најразлични форми – писатели, уметници, кловнови, научници, бизнисмени. За наша среќа, нивниот број и форми се зголемува. Тие предизвикуваат, дијагностицираат и лекуваат, воедно Ви поставуваат и прашање:

Која страна ја избирате?

Без оглед на вашиот избор, Ве молам бидете сигурни дека нема да изберете да останете неутрални. Неутралноста автоматски ве става на одредена страна или фронт, но само како механилки делови, откажувајќи се од вашиот идентитет и достоинство. Внимавајте на Вашата неутралност.

Имајте светол ден.

Read more >>

Who is Kaspian?

Kaspian  - the person that makes us happy because of our imperfection

Who is Kaspian?

It is a person that is irrelevant if classified as she or he. It is a gift send by God after a long time of plights and prays for his divine Help, in order to remind us that although there are 7 billions of us, he didn’t forget of us. It is the person that reminds us that we can be children again just by making our figure into a layer of snow and dance while walking in the metro station. Kaspian is not our Love, the person we Love. It is even more. It is the God’s love transcendence through Kaspian’s arms and touch. 

Why is Kaspian here?

Because of the hardship of the mission we have set for us. It is not a mission of success, building house, getting rich, and later opening a charity foundation. It is a mission much deeper that even dares to confront the essence of the world today no matter of the judgments and attacks that will follow on the way. It is a mission of becoming a better person. It is not a mission of becoming a perfect person, because we never loved perfection. Perfection will just put as above rest of the people, looking them from above, mostly noticing their flaws and not their true essence. We don’t like that. We just want to become a better person that will be able to speak the voice of God while still living on the ground with everyone else, swimming in the sea of imperfection but also showing the path to the rare corals that shine in the night.  Kaspian is here to warm us that this is definitely not the time to loose our faith in the Call. Kaspian is also not here to pull us out of the chasm we might be walking, because it knows that in this time we might not want that. Instead Kaspian is just walking with us and shows us that the difference between the chasm and heaven is much more than the difference between perfection and imperfection. 

Kaspian walks with us, and sometimes he doesn’t speak a lot although we want to hear a lot more when faith of crisis arises. He teaches us how happy and privileged we are and that we  have the biggest chance so far after 84.000 births to prove the spark that lives within us and to blaze it so strong that even the face of God becomes illuminated and visible for those for whom we pray. It makes is happy because of what we are, because of our imperfection and gives us the ability to be motivated by others while trying to become better person for them.  The childish smile and innocence of Kaspian frames our imperfection and teaches us how to make peace with it, to accept it as a gift. Kaspian is not here to break the cocoon that holds you imprisoned. Instead, Kaspian is here to call you that this is the exact moment to break it with your own effort and to come out. If you try too soon, her strength will break you and your wings, and you will never try again. If you try too late, the cocoon will already be too weak and you won’t invest any effort in breaking it. You will remain weak just as you previously were and the Northern wind will blow you away.

Do you know а Kaspian?

If you feel happy next to the person you are standing, if every aspect of his/hers perfection/imperfection makes you happy being imperfect, then you can say that God has finally sent you Kaspian. It will be there for you. The time has come for you to open your heart for it and for what it is here to teach you.

*                             *                                 *

Што е Каспиан?

Каспиан – личноста која нѐ прави среќни поради нашата несовршеност.

Што е Каспиан?

Тоа е личност  која не е важно дали може да биде наречена Tој или Tаа. Тоа е дар испратен од Бог после подолг  период на мачење и молби за Неговата божествена помош, за да нѐ потсети  дека и покрај тоа што нѐ има околу 7 милијарди на планетата, Тој не нѐ заборави. Тоа е личноста која не потсети дека повторно можеме да бидеме деца едноставно преку правење снежна фигура на свежо паднатиот снег, или преку танцување додека одиме низ метро станицата. Каспиан не е личноста која ја сакаме. Тоа е многу повеќе од тоа. Тоа е преточување на чистата совршена лубов од Бог преку рацете и допирот на Каспиан

Зошто е Каспиан овде?

Поради тешкотијата на мисијата која ја имаме поставено самите ние пред нас. Не станува збор за мисија на успех, градење на куќа, збогатување и после тоа отворање на добротворна фондација. Станува збор за мисија толку длабока што дури се осмелува да й противречи на самата суштина на светот онаков како што го знаеме денес, без оглед на нападите и осудувањата што ќе следат притоа. Станува збор за мисија за станување на подобра личност. Не станува збор за мисија за станување на совршена личност, бидејќи никогаш не ја сакавме совршеноста. Совршеноста само ќе нѐ раздели од останатите луѓе, и ќе не натера да ги гледаме одозгора, забележувајќи ги претежно нивните маани а не нивната вистинска суштина.

Ние не го сакаме тоа. Ние само сакаме да станеме подобра личност која ќе биде способна да зборува со гласот на Бог, истовремено живеејќи долу на земјата, пливајќи во морето на несовршенството , но и покажувајќи го патот до ретките корали кои сјаат во ноќта. Каспиан е овде да нѐ предупреди дека сега дефинитивно не е времето да ја загубиме нашата верба во Повикот. Каспиан не е тука за да не повлече назад од бездната во која можеби се наоѓаме во моментот, бидејќи знае дека во овој момент можеби не го сакаме тоа. Наместо тоа, Каспиан ја прифаќа  нашата бездна и чекори во неа со нас и ни покажува дека разликата помеѓу дното и небото е многу поголема и позначајна од разликата меѓу совршеност и несовршеност. Чекори со нас и понекогаш не зборува многу и покрај тоа што можеби сакаме да слушнеме многу повеќе во моментите кога сме болни од синдромот на неверување. Нѐ учи за тоа колку сме среќни и привилегирани  и дека ја имаме најголемата шанса досега после 84.000 раѓања во различни форми, да ја докажеме искрата која живее во нашите телесни тела и да ја распламтиме д о невидени намери, толку силно што дури лицето на Бог ќе биде осветлено и  видливо за оние кон кои нашите благослови се упатени. Нѐ прави среќни поради она што сме, поради нашата несовршеност и ни дава способност да бидеме мотивирани од  другите при донесувањето одлука да бидеме подобра личност за нив. Детската насмевка и невиност на Каспиан ја отсликуваат нашата несовршеност и не учат како да помириме со овој факт, да го третираме истиот како подарок.

 Каспиан  не е тука за да ја скрши школката која Ве држи во заточение. Каспиан е тука за да Ви каже дека сега е моментот, дојде времето самите да ја скршите и да излезете од неа. Ако се обидете прерано, нејзината цврстина ќе Ве скрши Вас и вашите крилја и никогаш повторно нема да се обидете. Ако се обидете предоцна, таа веќе ќе биде преслаба и нема да вложите напор да ја скршите. Ќе останете слаби исто како што бевте внатре, пред  да излезете, и Северниот ветер ќе Ве одвее.

Дали Вие познавате Каспиан?

 Доколку сте среќни пред  личноста пред која стоите, доколку секој аспект од неговата совршеност/несовршеност ве прави среќни и поради тоа што и Вие сте несовршени, тогаш можете да речете дека Бог конечно Ви го прати Каспиан. Каспиан ќе биде тука за Вас. Време е да го отворите своето срце за присуството на Каспиан и за она за што треба да Ве научи.

Read more >>

The Question is been finally asked

I want to use this moment, this word island to which I accidentally arrived, and from whom an amazing inspiration has arisen, that reminded me of the part of the human essence that must not be forgotten. I want to use this moment to ask a question which has been aging inside me long ago, but which did not want to be asked unless it is based on little bit of logic, if the following explanation can be called logic at all. A question whose words have been forming gradually and which no matter what, must not be asked before the right time. A question whose emotions are so strong that we simply cannot order when to appear and when to disappear.

I want to ask the following question:

What does Love make to the human being?

While reasoning this question, simultaneously I was thinking whether Love does exist within other creatures except people. Of course it does. But when it comes to them, thinks seem to be simpler, like they have a simpler version of Love, of the way they understand and live Love. However this is not the case with the human being. For us, Love seems to come from a source, a universe whose understanding takes a whole human lifetime. Maybe the Love itself is the source; I cannot make a definite conclusion. But what I don’t know whether I will be fully able to understand someday is the effect that Love have upon the human being. In order to penetrate this effect, we need to go back in the early stages of a human life, and to notice where the main changes occur, where is the milestone when the man gives up what he is in order to embrace Love.

As childred we are dominated by one key emotion. It is not Love. It is POWER. During our youngest age, there is no such things as barriers and unconquerable landscapes for us. During our childhood, we are convinced that we can do anything. This mindset makes us strong, young, best looking. Our skin is fresh and clear, the spark in our eyes is larger than ever. The spark of Power.

As we grow, something changes around us and inside us. We discover Love. We discover the rich specter of emotions Love can give us. We connect our world with the world of the person we love and we become One.

What happens meanwhile?

We loose the key thing that defined us during our childhood. We loose our POWER. We are no longer convinced we can do anything.  Our vigor decreases, the energy is not that fluid as it used to be. We become addicted. Addicted from Love, addicted by what our Beloved one gives us. We are not powerful anymore. We are not invincible anymore. We are not able to step the challenges with the same enthusiasm as before. We become vulnerable. We become incapable  to move forward without the Love that we hope the other person will inject in us. Earlier we didn’t need an approval or strong support in order to conquer the world.  Now we are weak. Love is the only thing we know about, the only food.

We start aging. Our skin is not that fresh and light. The spark in our eyes diminishes. We become mortals. Vigor and enthusiasm disappear. We need approval from the Loved one. We need her to be with us always, to feed us with her Love, to feed from that person. We become parasites. We desperately need the juice of Love.  We wrap ourselves around the other person and we never want to leave it. We start to suffocate her. The world around us becomes cold because we are not already there to warm it with our flares, with the fire in our heart while we pursue our dreams. The beloved One is the only source of energy and heat. We consume her completely. She becomes weaker. She is no longer able to survive because she is doing the exact same thing as we do. She didn’t make us face with what we were doing, with the consequences of our actions because she seemed to be proud of our addiction towards her.  We made her feel divine, but she forgot that she, just like us is not a God, is not the source of Love, but merely another channel through which the Love flows.

Why does Love make human vulnerable and imperfect?

Because as it is, human always decides to choose Love since the very first moment he is put in front of that test. Because of our tendency to get closer to our Creator, because He is Love.

I understand the supreme limits that can be reached through Love, the new conditions of human existence, the closure we can get to Him. What I hope to understand someday is the following: Why does God give is Power at the beginning, the ability to stop at nothing and to change the world, and later He takes  power from us and gives is Love instead, so that we become unable to truly change the world and He remains the only one with that power. Why he made us Love the way we Love now?

Every question has an answer that awaits to be given. I sure hope that a human lifetime will be sufficient to  be honored and blessed with the Wisdom.

Прашањето е конечно поставено.

Сакам да го искористам овој момент, овој остров на зборови на кој случајно стигнав и од кој произлезе неверојатна инспирација која ме потсети на еден дел од  човечката суштина кој не смее да биде заборавен. Сакам да го искористам овој момент за да го поставам прашањето кое уште од одамна зрееше во мене, но кое не сакаше да биде поставено се додека не се базира барем малку на логика, ако воопшто може да се нарече логика. Прашање чии зборови се формираа постапно и кое никако не дозволуваше да биде поставено пред време, чии емоции се толку силни што едноставно не можеме да им наредиме кога да се појават а кога да исчезнат.

Сакам да го поставам следново прашање:

   Што му прави љубовта на човечкото суштество?

Резонирајќи го ова прашање истовремено размислував и дали љубовта освен кај луѓето постои и кај останатите живи суштества. Секако дека постои. Но кај нив изгледа дека работите се поедноставени, како да тие имаат поедноставена верзија на љубовта, на начинот на кој ја разбираат и начинот на кој ја применуваат. Но ова не е случај кај човечкото суштество. Кај нас љубовта како да доаѓа од еден извор, од еден универзум за кој е потребен еден цел човечки живот  да го разбереме. Можеби самата лубов е тој извор, тешко можам да донесам дефинитивен заклучок. Но она што не знам дали ќе можам некогаш да го разберам е ефектот кој љубовта го има врз човечкото суштество. За да го разбереме тој ефект, потребно ќе биде да се вратиме назад во раните фази на еден човечки живот и да видиме каде настануваат промените, каде е клучниот пресвртен момент кога човекот се откажува од она што моментално е, за да ја прифати љубовта...

            Како деца кај нас доминира една особина, една клучна емоција. Тоа не е љубовта. Тоа е МОЌТА. Во нашите најмлади години за нас не постојат бариери и несовладливи простори. Како деца уверени сме дека можеме да постигнеме сѐ. Ваквиот ментален склоп нѐ прави силни, млади, во овој период изгледаме најубаво, нашата кожа е свежа и чиста, искрата во нашите очи е поголема од кога било.

            Како што растеме, нешто почнува да се менува околу нас и во нас. Ја запознаваме љубовта. Го осознаваме богатиот спектар на емоции кои лубовта може да ни го понуди . Го поврзуваме нашиот свет со личноста која ја љубиме и чувствуваме дека стануваме едно.

         Што се случува притоа?

Го губиме она клучното кое не окарактеризуваше како деца.  Ја губиме нашата моќ. Повеќе не сме уверени дека можеме да постигнеме сѐ. Нашиот полет се намалува, енергијата не е веќе толку течна. Почнуваме да стануваме зависни. Зависни од љубовта, зависни од она што ни го дава другата личност. Веќе не сме моќни. Не сме непобедливи. Не сме во можност сами да чекориме низ предизвиците со толкав полет и ентузијазам како порано. Стануваме ранливи. Стануваме неспособни самите да продолжиме понатаму без љубовта  која се надеваме дека другата личност ќе ја инјектира во нас. Порано не ни беше потребно нечие одобрување или поддршка за да го освоиме светот. Сега веќе сме слаби. Љубовта е единственото за кое знаеме, единствената храна.

Почнуваме да старееме. Нашата кожа веќе не е толку светла и свежа. Сјајот во нашите очи се намалува.  Стануваме смртници. Полетноста и иницијативноста исчезнуваат. Потребно ни е одобрение од саканата личност. Потребна ни е нејзината поддршка. Потребно ни е постојано да биде со нас, да не храни со нејзината лубов, да се храниме од таа личност. Стануваме паразити. Очајно ни е потребен сокот на љубовта. Целосно се обвиткуваме околу другата личност и не сакаме никогаш да ја напуштиме, никогаш да не се одделиме од неа. Почнуваме да ја задушуваме. Светот околу нас станува студен бидејќи нѐ нема веќе нас да го грееме со нашиот пламен и со жарта во нашето срце која тлееше додека ги бркаме нашите соништа.  Саканата личност ни е единствен извор на топлина и енергија. Ја консумираме целосно. Таа почнува да слабее. Веќе не е способна да преживее бидејќи и таа го направи истото како нас. Но таа не нѐ натера навреме да се соочиме со она што го правиме, со последиците од нашите дејства, бидејќи таа беше Горда на нашата зависност од неа. Ја правевме да се чувствува божествено, но притоа  заборави дека и таа како нас, не е Бог, не е извор на љубовта, туку само уште еден канал преку кој дотекува љубовта.

Зошто љубовта го прави човекот ранлив и несовршен?

Бидејќи таква каква што е, човекот речиси секогаш одлучува да ја избере љубовта уште од првиот момент кога е ставен пред тој тест. Поради нашата склоност да се доближевме  кон нашиот создател, бидејќи од Него доаѓа љубовта, самиот тој е лубов. Ги разбирам возвишените граници до кои може да не однесе љубовта, новите состојби на човековото постоење, блискоста што може да ни ја даде кон Него. Она што се надевам дека некогаш ќе го разберам е следното. Зошто Бог на почетокот ни ја даде моќта, способноста да не застанеме пред ништо и да го промениме светот а потоа ни ја зема и ни дава лубов за замена за да тој биде единствениот кој суштински може да го промени светот. Зошто избра за нас да бидеме ранливи наместо да создаваме? Зошто не направи да љубиме на начинот на кој љубиме сега?

Секое прашање поседува одговор кој чека да биде даден. Искрено се надевам дека за времетраење од еден човечки живот, ќе бидам почестен и удостоен со таа Мудрост. 

Read more >>

Faith or..... Something Else..?

         Every one of us almost everyday relies on the thing called religion, or belief in forces beyond our understanding. Religion is a way to ask for help and to understand things for which the human product called logic has no explanation.

What is religion based on?

 On faith of course. Regardless whether you believe in Jesus, Buddha, Krishna Satan etc, you do that by the help of your faith. I take the liberty to call faith, our little obsession. Faith is always with is, present from morning ‘till evening. Sometimes we are aware of its presence, but most often we forget its presence and by that, faith is able to define our habits behavior, perception, actions, our ability to love or despise the man next to us and the world.

 Faith makes us go to church/temple, light a candle and by default turn away our view from the old lady that walks the road in old dirty clothes or from the drunk who sleeps next to the sidewalk because that person by default has to be a chronic drunk who drinks to live. Faith makes is eat only vegetarian some days before Christmas, but also makes us turn our view on the other side from the young daughter of the neighbors who according to our standards is dressed inappropriately, besides the fact that she never misses to say Good morning to us each time she passes by our garden.

Is this a true faith? Let’s try to figure what is or it is not faith…

A flood was threatening a small town and everyone was leaving for safety except one

man who said, "God will save me. I have faith." As the water level rose a jeep came to

rescue him, the man refused, saying "God will save me. I have faith." 


As the water level

rose further, he went up to the second storey, and a boat came to help him. Again he

refused to go, Belying, "God will save me. I have faith." 

The water kept rising and the

man climbed on to the roof. A helicopter came to rescue him, but he said, "God will save

me. I have faith." Well, finally he drowned.

 When he reached his Maker he angrily

questioned, "I had complete faith in you. Why did you ignore my prayers and let me

drown?" The Lord replied, "Who do you think sent you the jeep, the boat, and the

helicopter?"

     Don’t allow faith or what you think faith represents to make you blind and push you aside from the revelations that you may discover in other people. The message of God has always been only one – Love each other. He never said that we should not dress inappropriately or to pray exact number of times during the day.

       How can we distinguish pure faith from the stereotypes that arise from the modern human interpretations of the religions?

            Simple. Pure faith awakens the Love inside you. 

The reason why you don’t believe certain person comes from the heart and not from the mind. Pure faith allows us to remember God as a source of love and peace inside us, not as a source of punishment or fear because we weren’t vegetarians on Black Friday. Simply, pure faith makes us calm and light every time we practice it and full of love even when we try to understand things that seem injustice or illogical. 




         So, my friends - Have faith!

*                          *                           *

Вера...... Или нешто друго..?

Сите ние во одреден период од животот како и секојдневно кај повеќето од нас се потпираме на религијата односно на верувањето во сили повисоки од нашето поле на разбирање. Религијата е начин да побараме помош и да ги разбереме нештата за кој човековиот производ наречен логика нема објаснување.


 На што е заснована религијата? 

           Секако на вера. Без оглед дали верувате во Исус, Буда, Кришна, Сатана и сл, Вие тоа го правите преку Вашата вера. Верата би можел да jа наречам и наша мала опсесија. Секогаш е со нас, присутна е секој ден од наутро до навечер. Понекогаш сме свесни за нејзиното присуство, но најчесто забораваме на неа и поради тоа верата е во можност да ги дефинира нашите навики, однесување, перцепција, акции, нашата способност да го сакаме или презираме човекот до нас па и светот воопшто. 

    Верата не тера да одиме во црква/храм, да запалиме свеќа, и по автоматизам/default да го свртиме погледот од  старицата која оди по патот со искината облека или од пијаницата кој спие близу до тротоарот бидејќи тоа лице по автоматизам мора да е хроничен пијаница коe пие за да живее. Верата нѐ тера да постиме 30 дена пред празник но и да го вртиме погледот од младата девојка на соседите кои според нашите стандарди е облечена непригодно, и покрај тоа што не пропушта секој ден да нѐ поздрави со “Добро утро” кога поминува пoкрај нашата градина.

             Дали е тоа вистинската вера? Ајде да се запознаеме со она што е или не е Вера:

Еднаш, на еден мал град му се закануваше целосно уништување од поплава. Сите граѓани заминуваа на безбедно место освен еден кој постојано повторуваше: “Бог ќе ме спаси” Како што нивото на водата се подигаше, пристигна еден џип за да го спаси, но тој одбиваше и рече: “Бог ќе ме спаси. Имам верба.”  


Нивото на водата продолжи да се зголемува, и човекот се искачи на вториот спрат од куќата. По кратко време дојде спасувачки чамец за да го земе. Човекот повторно го одбивање спасувањето и рече: “Бог ќе ме спаси. Имам верба.

” 

Нивото на водата и понатаму растеше и човекот се искачи на покривот. Во тој момент дојде спасувачки хеликоптер по него, но тој повторно рече “Бог ќе ме спаси. Имам верба.”

                На крај – човекот се удави. 

Кога се најде пред портите на неговиот Создавател, со лутина го праша: “Имав целосна верба во тебе. Зошто ги игнорираше моите молитви и ме остави да се удавам?” Тогаш Бог му одговори: “Што мислиш кој ти ги испрати џипот, чамецот и хеликоптерот?”

Не дозволувајте верата или она што мислите дека е вера да ве заслепи и оттргне од откровенијата кои можете да ги пронајдете во другите луѓе. Пораката на Бог е една – Сакајте се! Никогаш не рече дека не треба да се облекуваме непригодно  или да се молиме точно одреден број на пати во денот. Како да ја препознаеме и разликуваме чистата вера од стереотипите кои произлегуваат од современите човечки толкувања на религијата.

 Едноставно  - чистата вера буди чувство на лубов во Вас.

 Причината поради која немате верба во одреден човек потекнува од срцето а не од умот.  Чистата вера ни овозможува да се присетиме на Бог како на извор на лубов и мир во самите нас а не како  извор на казна или страв поради тоа што не постевме во Црн петок. Едноставно, вистинската вера не прави смирени секој пати кога ја практикуваме и полни со лубов дури и кога се обидуваме да ги разбереме нештата кои ни се чинат неправедни и нелогични.

Затоа пријатели мои - Имајте верба!

Read more >>

The New Year Guide for making relationships

       Standing on the edge of another year passed, I thing it would be a real time to open a topic which hits every one of us deeply, judging by the character of the upcoming celebration days. These are days when all of us meet relatives, people we haven’t seen some time, people we seem like we are forgetting them. In other words, we reconnect, we refresh our connections.

However, I don’t think I will make a huge mistake if I say that not everyone of us is capable to refresh his connections. At least not with all the persons we would love to be.  For some people, these celebration simply open wider the door to the chasm that everyone of us has inside ourselves more or less and which in this period can become much wider.

Let’s talk about about relationships.

    No matter how much you don’t want to admit, the largest amount of all important things in our life make sense through relationships.  We are all social creatures and we need to be loved, connected, to have people that will take care of us. No matter how much we thing that we are big, brave, strong, we still need someone that will be here for us, some face that we constantly desire to see.

But we are also witnessing the difficulties we encounter on the way towards building good inter human relations. How many of Us can freely and unconditionally say that they enjoy perfect relationships with all people they would like to have in our life? If I say few, probably I won’t be too far from the truth. How many of us often feel tension in their relations with other people, uncertainty, simply fear from connection?

 I believe, many of us!

What is the obstacle that prevents unlimited communication flows freely among people and their connection on a deeper level in order to create better life, the way God has planned for us as his children? Where does the problem come from, the inability to surrender ourselves in the relationship through which the both sides will feel fulfilled, no matter if it comes to relationship between lovers or friends (Because at the end, they come to a unique foundation called Love)

I believe that the answer to this question can be found within an ancient human feature that has remained unchanged until today.

It is called Shame!

 The shame to reveal ourselves. Shame which comes from the fear that if we reveal our essence, we will remain naked in the eyes of the world.  But where does the need of protection layer come from?

         It comes from revealing the thing called vulnerability.

 Everybody hates vulnerability. Vulnerability is identified with weakness. At least this the logic we all are used to follow. We fear to open ourselves truly, to unwrap our deepness, our essence.

        Why?

  

Because we thing that we will not be loved. If we show the world our naked essence, we think that we will be condemned and unworthy for love.

How then those few among us on whose faces the happiness literally lurks managed to become the persons they are now? Where does their ability to flood you with positivity, charisma, to make the house, the garden, the desert more beautiful, come from?

An author and speaker which I value, recently said that all people can be classified into 2 groups:

•    People who feel worthy
•    People who struggle to be worthy

What is the difference between both of the types? 

The first type are people with deep sense of worthiness, who believe that they are worthy to be loved. They are people which love and live with whole heart.

 They have one thing in common – Courage (the word courage comes from the Latin word “Cor” which means heart). They are not afraid to be imperfect. They are people who build relationships based on authenticity. People who have decided to give up what they thing they should be and became what they are.

They are people which accept their vulnerability out of one simple reason. They know that being vulnerable also means being beautiful.  And beauty is something we seek in all the people we want to connect with.

They are not afraid to say “I love you” first.

 They are not afraid to invest themselves in a relationship that may and might not succeed. Vulnerability makes them beautiful, makes them what they are, it is what creates gentleness and protection in other people for them. They are aware for their vulnerability because they live with the knowledge that the world they live in is also vulnerable.  We have to admit – the World is vulnerable, imperfect, uncertain about the its direction of moving, especially in this age of spiritual sleepiness.

The second type is people who constantly struggle and fight to achieve worthiness.

But why does it take struggle to be among the first one? It is because the second type thing that they should be perfect.  In certain turnout point during their life, they have lost the pedestal on which they were used to stand, and they thing that the only way to regain their place among people is to be perfect.  

Because they have failed their mission of perfection, they try to make their children perfect. They program their future even from the first year of the children’s life. Until third grade they enroll them in music lessons. Until they reach the fifth grade, they are already enrolled in foreign language classes. They forget to teach them for one important moment and to say:

“My child, you are not perfect, you will be wired for constant struggle in your life. But the way you will be, you are deeply worthy of Love. ”

Imagine if all parents raise the children like this/ They would grow up in total confidence in what they are, capable of fearlessly showing their vulnerability to the world, and most important of all – capable of loving with whole heart, with their whole vulnerable essence. Capable of loving as God Loves? How many of the world problems would be solved in this way? I believe a lot.

My message to all you imperfect, vulnerable people – Allow yourself to be seen. Allow to be seen completely the way you are.

Love with all your heart no matter the risk!

  Is someone among you unable to love a person which is “deadly honest about himself, person for who you know almost everything, who constantly smiles to his imperfection and foulness, a person whose soul is transparent?” Just admit yourself that beside they look fool for part of you guys, you feel incomplete if they are not around you.

The paradox has been revealed!

 Love and give your whole heart. Some one has played with your heart/ Someone took it away and abused it? No one can take what doesn’t belong to him. Stand and give you heart once more…


 And once more…
 And once more…

HAPPY NEW YEAR!!!

 *                              *                              *

Новогодишен водич за градење на врски

Стоејќи на прагот на уште една помината година, мислам дека е вистинско време да отворам една тема, која сите нас длабоко нѐ засега, со оглед на карактерот на претстојните празнични денови. Тоа се денови, кога сите од нас се среќаваат со луѓе, роднини, лица со кои се немаме сретнато некое време, коI едноставно како да ги забораваме. Со други зборови, повторно се поврзуваме, ги освежуваме нашите конекции.

Но мислам дека не би згрешил ако би рекол дека не сите од нас се во можност да ги освежат своите конекции. Барем не со лицата со кои би сакале бидат. За некои овие празници едноставно пошироко ја отвораат вратата кон она помала или поголема бездна која повеќето од нас ја имаат, а која во овој период знае значително да се прошири.

Ајде да зборуваме за врските...

 Колку и да не сакате да признаете, голем дел од важните нешта во животот својата смисла ја добиваат во врските. Сите ние сме социјални суштества и ни е потребно да бидеме сакани, поврзани, да имаме луѓе кои се грижат за нас. Колку и да мислиме дека сме големи, силни храбри, сепак ни треба некој кој ќе биде тука за нас, некое лице кое постојано сакаме да го видиме.

Но исто така сме и сведоци на потешкотиите на кои наидуваме на патот кон градење на добри меѓучовечки врски. Колкумина од Вас можат слободно и безрезервно да речат дека уживаат совршени односи со сите лица кои сакаат да бидат во нивните животи. Ако речам малкумина, сигурно нема да бидам далеку од вистината. Колкумина од нас честопати чувствуваат тензија во поврзувањето со другите луѓе, несигурност, едноставно страв од поврзување.

Верувам повеќето од нас...

Што е тоа што ја отежнува слободната комуникација меѓу луѓето и нивното поврзување на едно длабоко ниво, со цел подобар живот, онака како што Бог има замислено за нас како негови деца? Од каде потекнува проблемот, потешкотијата да се предадеме себеси некому во врската во која двете страни духовно се исполнуваат без оглед  дали станува збор за врска меѓу пријатели или љубовници (На крај краишта и двете се засноваат на единствен темел наречен лубов)?

Верувам дека одговорот на оваа прашање може да го најдеме во една античка човечка особина која до ден денес останува со непроменет облик.

 Тоа е срамот.

Срамот да се откриеме самите себеси. Срамот кој потекнува од стравот дека ако ја откриеме нашата суштина ќе останеме голи пред светот. Но од каде потребата за заштитна обвивка?

Од разоткривањето  на она нешто наречено ранливост, измачувачка ранливост. Секој мрази ранливост. Ранливоста е поистоветувана со слабост. Барем така сме навикнати да мислиме. Страв ни е да се отвориме вистински, да ја откриеме нашата внатрешност.

Зошто?

Затоа што мислиме дека нема да бидеме сакани.

 Доколку на светот му ја покажеме нашата гола суштина, мислиме дека ќе бидеме осудени и недостојни за лубов.

Како тогаш успеваат оние малкумина меѓу нас кај коишто среќата буквално извира од нивните лица да станат она што се сега. Од каде нивната способност буквално да ве преплават со позитивност, харизма, да ја направат, куќата, градината, пустината да изгледа поубава?

Еден автор и говорник кого го почитувам неодамна рече дека Луѓето можат да бидат класифицирани во две групи;

·         Луѓе кои чувствуваат дека се вредни и достојни

·         Луѓе кои се борат за да бидат вредни и достојни

Која е разликата меѓу двата типа на луѓе. Првиот тип се лица со длабоко чувство дека вредност и достојност, кои веруваат дека се достојни за да бидат сакани.

Тоа се луѓе кои сакаат и живеат со цело срце.

Сите тие имаат една заедничка особина – храброст/Courage (Courage доаѓа од латинскиот збор “Cor” што значи Срце). Овие луѓе не се плашат да признаат дека се несовршени.  Луѓе кои градат врски  на основа на автентичност.

 Луѓе кои решиле да се откажат од она што мислат дека треба да бидат за да бидат она што се.

Тоа се луѓе кои прифаќаат дека се ранливи од една едноставна причина. Тие знаат дека да се биде ранлив значи да се биде убав. А убавината е она што сите ние жедно ја бараме кај сите луѓе со кои се поврзуваме.  Тие не се плашат први да речат: “Те сакам.” Тие не се плашат да се инвестираат себеси во врска која можеби а и можеби нема да успее. Ранливоста ги прави убави, ги прави она што се, тоа е она кое побудува нежност и заштитнички чувства кај другите луѓе спрема нив. Тие се свесни дека се ранливи бидејќи живеат со сознанието дека и самиот свет во кои живеат е ранлив. Мораме да признаеме – светот е ранлив, несовршен, не е сигурен за насоката по која се движи, посебно во овој период на духовна сонливост.

Втората група на луѓе се оние кои водат постојана борба за да ја постигнат состојбата на првиот тип на луѓе. Но зошто е потребно ова нешто наречено борба за да бидеме меѓу првиот тип на луѓе?

Бидејќи вториот тип на луѓе мислат дека ТРЕБА ДА БИДАТ СОВРШЕНИ!

 Во одредена пресвртна точка од нивниот живот тие го губат пиедесталот на кој беа навикнати да стојат и мислат дека единствен начин да го повратат своето место меѓу луѓето е да бидат совршени.

Бидејќи тие не успеале во својата мисија да бидат совршени, настојуваат да ги направат своите деца совршени. Ја програмираат нивната иднина уште од првите неколку години од нивниот живот. До трето одделение ги запишуваат на курсеви по музика, до петто одделение на распоредот додаваат часови по два странски јазици. Забораваат да ги научат на еден важен момент и да им речат:

“ Деца, Вие не сте совршени, ќе бидете осудени на речиси постојана борба во Вашиот живот. Но онакви какви што сте, Вие сте длабоко вредни за лубов”.

Како би било доколку родителите ги воспитуваа своите деца на овој начин? Тие би пораснале со целосна доверба во она што се, способни да му ја покажат без страв својата ранливост на светот, и најважно од се – Способни да сакаат со целото свое срце, со целото свое ранливо битие. Способни да сакаат онака како што Бог знае да сака.

Колку од проблемите во светот би биле решени на овој начин? Верувам многу.

Мојата порака до сите Вас несовршени ранливи луѓе – Дозволете да бидете видени. Дозволете да бидете видени целосно, онакви какви што се. Дали некој од вас не е во можност да сака лице кое е “смртно искрено” чувствително, лице за кое знаете буквално се, лице кое постојано се смее, лице чијашто душа е целосно проѕирна. Признајте си дека и покрај тоа што можеби изгледаат будалесто за дел од нас, не се чувствувате целосно ако овие лица ги нема околу Вас. 

Парадоксот е откриен!

Сакајте и дарувајте го целото свое срце!

 Некој си поиграл со Вашето срце, го земал? Никој не може да го земе она што не му припаѓа. Станете и подарете го уште еднаш..


 И уште еднаш... 
И уште еднаш!

СРЕЌНА НОВА ГОДИНА!!!

Read more >>